Monique schrijft …

Volgende week zondag is het zo ver, we gaan weer op reis. Jawel, we gaan een dagje eerder, want we zien het toch niet zitten om maandagmorgen héél vroeg over de A2 te gaan. Files zullen wellicht wel meevallen als je om vier uur gaat rijden, maar mist, gladheid en andere weersellende zitten er weer dik in. Peet is natuurlijk weer thuis, dus die kan ons zondagmiddag gewoon wegbrengen.

Lang Parkeren op Schiphol is dus geannuleerd en we gaan heerlijk luxe in het Sheraton Hotel, het enige hotel wat op de luchthaven zelf (voor de douane) ligt met directe toegang tot de aankomst en vertrekhallen van Schiphol . Niks busjes of taxi’s, gewoon uitchecken en naar de incheckbalies van British Airways wandelen. En zondag vermaken we ons vast wel, want Schiphol is gewoon altijd leuk. Beetje winkelen op Plaza, koffie drinken bij Starbucks, vliegtuigen kijken, hapje eten en op tijd naar bed.

De eerste vakantieganger is zojuist vertrokken. En dat was meteen het spannendst, want Levi is al een aantal jaren niet meer van het erf af geweest. Hij is heel moeilijk met trailerladen, zo erg zelfs dat we hem daar ooit eens een cursus voor hebben laten volgen. Hij heeft destijds 10 dagen een intensieve training gevolgd bij het inmiddels failliete Dreamstables. Dat hielp prima, maar later hebben we het weer versloft en ondanks af en toe proberen, kregen we hem wel op de trailer, maar nooit meer vast met de klep dicht. Zowel Suzan als ik hebben de laatste weken geoefend en tot onze grote verrassing hadden we hem samen vanmorgen binnen enkele minuten op de trailer, stang erachter en de klep dicht. Zadel en andere dingen geladen en op naar Acquoy, waar Levi op vakantie gaat naar manege De Lappenheide. Wellicht wordt dat ook zijn nieuwe stekje als Janssen en Whisper een nieuw thuis hebben gevonden?

Ik waande me gisteren richting Makro, waar we al wat lekkere Hollandse kaas en stroopwafels hebben ingeslagen voor Hans en Bianca, even in Amerika. Niet wat betreft de akelige mist, maar de auto’s waar ik achter reed, zouden zo op de Holland Ranch kunnen staan.

Peet is inmiddels weer aan het inburgeren. Het valt niet mee om na drie maanden vrijheid, blijheid en geweldig weer te wennen aan leven in een gewoon huis, in een gewoon gezin en dat ook nog met grauw en grijs weer Hij droomt alweer van een volgende reis naar Oz.

En zo vlogen drie maanden toch echt om! Gisteren is Peet na een reis van 36 uur weer geland op Schiphol. Hij ziet er erg ‘bush-man’ uit en kwam aan met een grote cowboyhoed op zijn hoofd. Hij moet weer erg wennen aan het druilerige Nederlandse weer na alle stralende Australische zon. Zijn vlucht had maar beetje vertraging en ook de rit naar huis ging vlot. Wij hebben samen natuurlijk even het echte Schiphol-gevoel opgedaan, want over 10 dagen vertrekken we zelf naar Florida.

Ja, ik ben een beetje laat, want natuurlijk is er al heel veel actie gevoerd en is er veel geld opgehaald voor Haïti, maar ik wil nu toch ook wel even heel trots vertellen over de actie van Miguel hier in Beesd. Miguel is de zoon van Suzan en Suzans paard Levi staat hier op stal. We zien elkaar dus een aantal keren in de week. Zodoende weet ik als geen ander hoe zwaar het leventje van Miguel is, met zijn ernstige jeugdreuma. Ik heb hem zien veranderen van een hyperactief springend ventje met een tomeloze energie en een ongeloofelijke eetlust in een jongen in een elektrische rolstoel met een snoetje wat bol staat van de medicatie. Miguel heeft altijd pijn, vaak van top tot teen.

Maar Miguel is zeker niet alleen maar zielig, Miguel is ondernemend, gezellig, open en vriendelijk. En wat heel bijzonder is, zowel Miguel als zijn zusje Sainday zijn geboren in Port-au-Prince en hebben in een weeshuis in die stad gezeten voor ze geadopteerd werden door Jeroen en Suzan. De aardbeving heeft Miguel diep getroffen, hij beseft als geen ander dat ook zijn familie getroffen zou kunnen zijn. En dat heeft er toe geleid dat hij een heel plan heeft opgesteld en dat heeft voorgelegd aan de juf en de directeur op school.

Misschien hebben jullie het gezien in Hart van Nederland, want afgelopen vrijdag heeft Miguel met zus Sainday en veel hulp op school maar liefst 12.000 euro opgehaald voor het kindertehuis, wat zwaar beschadigd is. Inmiddels is de teller opgelopen tot bijna 18.o00 euro! En ik ben zo brutaal om hier nog even een linkje te geven naar hun website, zodat iemand die nog geld over heeft en Miguels actie wil steunen nog kan doneren

In 2006 zaten we ergens in Amerika met Peet en Esmee en een 31 ft. Road Bear-camper. We kregen daar toen een mail van ene Bauke, die ons vroeg of we dachten dat het mogelijk was om met 7 grote mensen in zo’n dergelijke camper rond te reizen. Ik herinner me ook nog dat er op het Amerikaforum gezegd werd dat dat nooit kon, maar ze deden het! Ik stuurde ze foto’s en Albert en ik hebben de bedden opgemeten en in 2007 gingen Agnes en Bauke met hun vijf grote kerels. Ik vond het prachtig om hun blog te volgen, het was passen en meten, maar het plezier spatte van hun foto’s en verhalen af.

In 2008 gingen Agnes en Bauke niet, maar in 2009 was het weer prijs. Samen met de ouders van Agnes, Jan en Truus, gingen ze weer naar Amerika. En al snel bleek dat we elkaar op de route een paar keer zouden tegenkomen. We stonden naast elkaar op de camping in Moab en in Durango en hadden met z’n allen een geweldige Jeepdag. We reden met Hans en Janny en vertelden Truus bij elke stop waar ze het beste kon gaan zitten om niet in het ravijn te storten Genoten hebben we, met z’n allen.

Toen ze later met z’n vieren hierheen kwamen om de fotoboeken te bekijken en gezellig na te praten, fluisterde Agnes ons in dat Bauke vandaag Abraham zou gaan zien. We moesten de dag vrijhouden en we zouden nog van haar horen. En het gebeurde! Bauke wist al die tijd van niks, maar stiekem werd er door Agnes, de familie en vrienden van alles voorbereid. In de tussentijd hebben Bauke en ik ons weer gebogen over de reis die ze in 2010 gaan maken met Baukes zus Sandra en haar man, maar Bauke heeft er geen flauw benul van dat Agnes ook nog eens hier is geweest om dingen voor vandaag te regelen.

En zo stonden wij vanmiddag net voor half twee bij Bauke voor de deur. Hij had werkelijk geen idee wat hem zou gebeuren en begreep eigenlijk niet dat juist wij daar vrolijk voor de deur stonden, zonder uitnodiging en zonder dat er echt iets geregeld was. Toen we hem een pakje lieten uitpakken met een paar poloshirts in Amerikaanse vlagdessin, gingen er wat belletjes rinkelen en nadat Agnes en hij op zijn Amerikaans gekleed waren en onze jassen ook uitgingen om de Amerikahemden te onthullen, gingen er wel meer lampjes branden. Het dagthema werd Amerika, zover had hij hem wel door.

We dronken rustig een kop koffie, de spanning verder opvoerend en eigenlijk alleen babbelend over onze Spanjeplannen. Bauke zat duidelijk op hete kolen, maar gedroeg zich netjes. Na de koffie hebben we hem verteld dat we een stukje zouden gaan rijden. En zo voerde een (volgens mij vrij ingewikkelde route) ons naar het mooie restaurant van de broer en schoonzus van Agnes. Restaurant De Schans was vandaag gesloten voor gasten, want binnen zaten inmiddels zo’n 60 vrienden van Bauke en Agnes. Bauke werd in stijl voorgereden in onze Amerikaanse auto en bij de deur stonden de vijf jongens van het gezin in mooie American Football-outfits en waren hun meisjes erbij als cheerleaders.

Veel van de gasten hadden zich in het thema verdiept en er waren veel leuke Amerikaanse details en natuurlijk was ook de ruimte prachtig versierd met Amerikaanse vlaggen, banners en rozetten (uit de Nieuwenoordcollectie ). Het werd een geweldig leuke middag met gezellige liedjes, voordrachten en vooral ook fantastisch eten. Alle gasten kregen een vork gerold in een servet, met daarin een menu met 11 verschillende Amerikaanse gerechtjes. De vork moesten we met ons leven bewaken en gedurende het hele feest werden de hapjes uitgeserveerd. Dit was duidelijk geen fastfood Amerikaans of kwak-maar-op-het-bordje-eten. De Schans is een erg goed restaurant en de hapjes waren origineel, erg smaakvolk en heel goed passend bij het thema. Geweldig! Broer Ries was speciaal naar Colorado geweest onder het mom van een skivakantie, die dus eigenlijk een studiereis voor vandaag was

Het was heel fijn dat er een rustige hoek was waar we fijne stoelen hadden en waar we met Jan, Truus en de buren van Bauke en Agnes op een prettige manier goed konden zitten. Albert durfde geen alcohol te nemen, omdat hij wel besefte dat hij de avond niet zonder pijnstillers zou halen, dus ik mocht genieten van een goede rode wijn. Het was  een erg leuk feest en het heeft ons goed gedaan om ondanks de kou toch zo te kunnen te genieten.

Het is even een weekje stil geweest op mijn blog en niet zonder reden. In de afgelopen 10 dagen hebben Albert en ik heel veel knopen doorgehakt en plannen gemaakt voor de toekomst. En omdat Peet juist in deze periode in de bush van Australië zat, vonden wij dat we niets hiervan bekend konden maken zonder het hem in elk geval verteld te hebben.  Andere mensen in onze omgeving zijn inmiddels op de hoogte en het mag nu openbaar.

Om maar met de deur in huis te vallen: we gaan hier weg. Wanneer weten we nog niet precies, want alles valt en staat met het verkopen van dit huis met stallen en grond. Het is niet bepaald een doorsnee huis, dus we hebben geen idee hoe snel het kan of zal gaan en er is ook nog een voorkeursrecht waarover we met de gemeente mogen stoeien, maar daar is inmiddels een makelaar al onderzoek naar aan het doen.

Waarom? Omdat we steeds meer beseffen dat ons leven elk jaar weer uit twee totaal verschillende delen bestaat. De lente en zomermaanden zijn heerlijk, met veel energie om buiten te rommelen, tijd voor vrienden en een uitdaging met onze handel op allerlei evenementen. We genieten van de paarden om ons heen, van de ruimte en van het mooie weer. En laten we eerlijk zijn: afgelopen zomer was een hele mooie! In oktober gaat het allemaal ook nog wel, maar zodra november zijn intrede doet verplaatst ons leven zich naar de huiskamer. Albert krijgt per dag meer pijn en zo na Paard & Koets gaat het leven elk jaar weer tien versnellingen lager. We spreken nog weleens af met vrienden, maar hij weet vaak niet hoe hij een aantal uren in een vreemde stoel of in een restaurant moet doorkomen. En de dagen erna is het bijkomen en hopen dat de pijn nog dragelijk is.

Morfine en pijnstillers houden hem nog wat op de been, Esmee en ik springen wat bij met de paarden en de stallen en verder gebeurt er niet zo veel op Stal Nieuwen Oord. Nu Peet er niet is om veel over te nemen, valt dat extra op natuurlijk. Ook Esmee heeft heel veel pijn en we proberen haar dus ook zoveel mogelijk te sparen. Al enige jaren denken we na over kleiner gaan wonen, maar ja, zo’n flat of huis zonder tuin is in de zomer weer iets waar we niet aan moeten denken. Een beetje ruimte rond de deur en wat mogelijkheden om te klussen en te rommelen zijn juist dan weer zo lekker. En al pratend en zoekend en denkend zijn we tot de conclusie gekomen dat het roer helemaal om moet: we vertrekken naar zonniger oorden.

Peet heeft aangegeven na deze periode Australië nog een tijd terug te willen en daarna te gaan studeren in Dronten. Op kamers dus. Esmee wil na haar VWO absoluut op kamers en zou liefst morgen al gaan, niet omdat ze het hier niet naar haar zin heeft, maar omdat ze graag onafhankelijk wil zijn van taxivervoer, van ons en haar eigen leventje wil leiden in een stad waar ze ook zonder veel problemen overal kan komen. We onderzoeken dus op dit moment wat voor haar het beste is en daar is ze zelf ook heel actief mee, ze heeft zin in een verandering. Omdat wij best nog een tijdje hier zullen zitten, huizen zijn tenslotte geen zoete broodjes en zeker niet in deze tijd, kunnen we al dit soort stappen goed overdenken en rustig nemen.

Wat doen we met de paarden? Dat was de eerste vraag van Peet vanmorgen en ik kan me dat goed voorstellen, want die voelen ook gewoon als gezinsleden. Janssen gaat ook op kamers Grapje hoor, maar in principe kan het wel. Er zijn rusthuizen voor paarden die van hun pensioen gaan genieten en dat is best een fijne oplossing. Ze worden er goed verzorgd, mogen met vriendjes lekker de wei in en krijgen alles wat hun hartje begeert. Je betaalt netjes per maand en kan je paard opzoeken wanneer je dat maar wil. Maar moet Janssen al met pensioen? Eigenlijk niet, want meneer wordt wel 19, maar is nog topfit. Misschien vinden we nog iemand die een heel betrouwbaar rustig en geweldig menpaard zoekt en van Janssen nog een paar jaar heel veel plezier kan hebben. Dan zijn we ook nog bereid hem ‘uit te lenen’, maar uiteindelijk willen wij wel degenen blijven die beslissen over zijn laatste levensjaren. Voor Whisper ligt dat anders, die is nog maar 6 en kan nog een heel leuk leven krijgen bij iemand anders. We hopen iemand te vinden die graag een leuk, komisch en goudeerlijk paardje wil hebben, zowel voor onder het zadel als voor de wagen. En wie weet is er nog wel iemand die ze zelfs samen wil??

En waar gaan wij dan heen? Ha, dat weten we nog niet helemaal zeker, maar de gedachten gaan uit naar Spanje. Het klinkt heel raar, want ik ben zelfs nooit in dat land geweest, maar heb van Albert heel veel gehoord over de heerlijke temperaturen, het mooie landschap en de vriendelijke mensen. Spanje biedt naast een fantastisch klimaat ook veel andere voordelen, zoals Nederlands sprekende artsen, de mogelijkheid om je WAO-uitkering te behouden en vrij goedkope leuke huizen op een leuk aantal meters grond. We hebben inmiddels heel wat afleveringen bekeken van de serie ‘Ik vertrek’ en vooral gezien hoe het niet moet als je emigreert. Zondag waren we op een emigratiebeurs en hebben we wat informele contacten gelegd met makelaars. Half mei gaan we een weekje in Spanje kijken en natuurlijk is iedereen graag bereid je wat huizen te laten zien. We doen echt niets voor we hier de boel verkocht hebben, maar vragen staat vrij en kijken is gratis.

Waarom niet Amerika? Dat roept iedereen meteen hier. Maar ik wil echt geen oceaan tussen mezelf en de kinderen en een visum krijgen voor Amerika is bijna onmogelijk, dus waarom zouden we zelfs de moeite maar doen?

Na onze Amerikareis zullen we gestaag beginnen met het opruimen van de zolder en de schuur hier. We willen dat heel rustig aan kunnen doen en al duurt het misschien best nog lang, klaar is klaar. Ook ons bedrijfje draait dit jaar nog rustig door, we gaan een deel van de handel naar Home Deco Center in Vianen doen en nog een aantal hele leuke evenementen draaien. Niks is nog definitief, maar de plannen liggen er en we hebben er eigenlijk heel veel zin. Spanje is niet zo ver, de kinderen vliegen in een paar uurtjes naar ons toe en met de auto sta je ook in twee dagen weer hier. En de blogs blijven gewoon bestaan hoor, geen zorgen! Viva Espana!