
Het is even een weekje stil geweest op mijn blog en niet zonder reden. In de afgelopen 10 dagen hebben Albert en ik heel veel knopen doorgehakt en plannen gemaakt voor de toekomst. En omdat Peet juist in deze periode in de bush van Australië zat, vonden wij dat we niets hiervan bekend konden maken zonder het hem in elk geval verteld te hebben. Andere mensen in onze omgeving zijn inmiddels op de hoogte en het mag nu openbaar.
Om maar met de deur in huis te vallen: we gaan hier weg. Wanneer weten we nog niet precies, want alles valt en staat met het verkopen van dit huis met stallen en grond. Het is niet bepaald een doorsnee huis, dus we hebben geen idee hoe snel het kan of zal gaan en er is ook nog een voorkeursrecht waarover we met de gemeente mogen stoeien, maar daar is inmiddels een makelaar al onderzoek naar aan het doen.
Waarom? Omdat we steeds meer beseffen dat ons leven elk jaar weer uit twee totaal verschillende delen bestaat. De lente en zomermaanden zijn heerlijk, met veel energie om buiten te rommelen, tijd voor vrienden en een uitdaging met onze handel op allerlei evenementen. We genieten van de paarden om ons heen, van de ruimte en van het mooie weer. En laten we eerlijk zijn: afgelopen zomer was een hele mooie! In oktober gaat het allemaal ook nog wel, maar zodra november zijn intrede doet verplaatst ons leven zich naar de huiskamer. Albert krijgt per dag meer pijn en zo na Paard & Koets gaat het leven elk jaar weer tien versnellingen lager. We spreken nog weleens af met vrienden, maar hij weet vaak niet hoe hij een aantal uren in een vreemde stoel of in een restaurant moet doorkomen. En de dagen erna is het bijkomen en hopen dat de pijn nog dragelijk is.
Morfine en pijnstillers houden hem nog wat op de been, Esmee en ik springen wat bij met de paarden en de stallen en verder gebeurt er niet zo veel op Stal Nieuwen Oord. Nu Peet er niet is om veel over te nemen, valt dat extra op natuurlijk. Ook Esmee heeft heel veel pijn en we proberen haar dus ook zoveel mogelijk te sparen. Al enige jaren denken we na over kleiner gaan wonen, maar ja, zo’n flat of huis zonder tuin is in de zomer weer iets waar we niet aan moeten denken. Een beetje ruimte rond de deur en wat mogelijkheden om te klussen en te rommelen zijn juist dan weer zo lekker. En al pratend en zoekend en denkend zijn we tot de conclusie gekomen dat het roer helemaal om moet: we vertrekken naar zonniger oorden.
Peet heeft aangegeven na deze periode Australië nog een tijd terug te willen en daarna te gaan studeren in Dronten. Op kamers dus. Esmee wil na haar VWO absoluut op kamers en zou liefst morgen al gaan, niet omdat ze het hier niet naar haar zin heeft, maar omdat ze graag onafhankelijk wil zijn van taxivervoer, van ons en haar eigen leventje wil leiden in een stad waar ze ook zonder veel problemen overal kan komen. We onderzoeken dus op dit moment wat voor haar het beste is en daar is ze zelf ook heel actief mee, ze heeft zin in een verandering. Omdat wij best nog een tijdje hier zullen zitten, huizen zijn tenslotte geen zoete broodjes en zeker niet in deze tijd, kunnen we al dit soort stappen goed overdenken en rustig nemen.
Wat doen we met de paarden? Dat was de eerste vraag van Peet vanmorgen en ik kan me dat goed voorstellen, want die voelen ook gewoon als gezinsleden. Janssen gaat ook op kamers
Grapje hoor, maar in principe kan het wel. Er zijn rusthuizen voor paarden die van hun pensioen gaan genieten en dat is best een fijne oplossing. Ze worden er goed verzorgd, mogen met vriendjes lekker de wei in en krijgen alles wat hun hartje begeert. Je betaalt netjes per maand en kan je paard opzoeken wanneer je dat maar wil. Maar moet Janssen al met pensioen? Eigenlijk niet, want meneer wordt wel 19, maar is nog topfit. Misschien vinden we nog iemand die een heel betrouwbaar rustig en geweldig menpaard zoekt en van Janssen nog een paar jaar heel veel plezier kan hebben. Dan zijn we ook nog bereid hem ‘uit te lenen’, maar uiteindelijk willen wij wel degenen blijven die beslissen over zijn laatste levensjaren. Voor Whisper ligt dat anders, die is nog maar 6 en kan nog een heel leuk leven krijgen bij iemand anders. We hopen iemand te vinden die graag een leuk, komisch en goudeerlijk paardje wil hebben, zowel voor onder het zadel als voor de wagen. En wie weet is er nog wel iemand die ze zelfs samen wil??
En waar gaan wij dan heen? Ha, dat weten we nog niet helemaal zeker, maar de gedachten gaan uit naar Spanje. Het klinkt heel raar, want ik ben zelfs nooit in dat land geweest, maar heb van Albert heel veel gehoord over de heerlijke temperaturen, het mooie landschap en de vriendelijke mensen. Spanje biedt naast een fantastisch klimaat ook veel andere voordelen, zoals Nederlands sprekende artsen, de mogelijkheid om je WAO-uitkering te behouden en vrij goedkope leuke huizen op een leuk aantal meters grond. We hebben inmiddels heel wat afleveringen bekeken van de serie ‘Ik vertrek’ en vooral gezien hoe het niet moet als je emigreert. Zondag waren we op een emigratiebeurs en hebben we wat informele contacten gelegd met makelaars. Half mei gaan we een weekje in Spanje kijken en natuurlijk is iedereen graag bereid je wat huizen te laten zien. We doen echt niets voor we hier de boel verkocht hebben, maar vragen staat vrij en kijken is gratis.
Waarom niet Amerika? Dat roept iedereen meteen hier. Maar ik wil echt geen oceaan tussen mezelf en de kinderen en een visum krijgen voor Amerika is bijna onmogelijk, dus waarom zouden we zelfs de moeite maar doen?
Na onze Amerikareis zullen we gestaag beginnen met het opruimen van de zolder en de schuur hier. We willen dat heel rustig aan kunnen doen en al duurt het misschien best nog lang, klaar is klaar. Ook ons bedrijfje draait dit jaar nog rustig door, we gaan een deel van de handel naar Home Deco Center in Vianen doen en nog een aantal hele leuke evenementen draaien. Niks is nog definitief, maar de plannen liggen er en we hebben er eigenlijk heel veel zin. Spanje is niet zo ver, de kinderen vliegen in een paar uurtjes naar ons toe en met de auto sta je ook in twee dagen weer hier. En de blogs blijven gewoon bestaan hoor, geen zorgen! Viva Espana!