Monique schrijft …

Tjonge, dat was me het eind van de vakantie wel. We zijn op tijd vertrokken van DFW (Dallas Fort Worth Airport) en zouden ook op tijd in Londen aankomen. Dat hadden we nodig ook, want onze overstaptijd was precies 1 uur. Beetje lullig, ik heb nog gebeld naar Vliegtickets.nl of dat niet anders kon, maar nee. Vooruit, je haalt het wel, denk je dan.

Niet dus. Net voor Londen roept de gezagvoerder om dat we redelijk op tijd zullen landen. Bij het woord ‘redelijk’ krijg je al je twijfels natuurlijk. En ja hoor, in plaats van 7.40 uur, wordt het 8.15 uur. Na 9,5 uur in de ‘bench’ ben je al blij dat je landt. Echt, het lijkt heel luxe, die business class bij British Airways met allemaal van die hokken, maar echt lekker vonden wij het geen van tweeën. OK, je stoel kan helemaal plat, met voetsteun, zodat je echt lekker zou moeten kunnen slapen. Maar dan moeten ze het hok niet opstoken tot ongeveer 25 graden Celcius. Tjonge, het was héét in dat toestel en daardoor ook benauwd. Kortom: het eten was goed en verder moeten we die vlucht maar snel vergeten.

Na de landing dachten we door de slurf nog te kunnen rennen voor de vlucht naar Amsterdam, maar nee, we werden niet eens aan een gate gezet. We konden via zo’n ouderwetse trap het vliegtuig uit en daarna met zo’n 80 man sterk in een bus naar de terminal. Toen hebben we de moed maar opgegeven om nog mee te kunnen. Ik ben bij Flight Connections belandt en heb daar een nieuwe reservering kunnen krijgen voor de vlucht van 11.40 uur naar Amsterdam. Niet slecht, drie uurtjes later. Op naar de lounge, waar ik me in de ruime badkamer helemaal heb omgekleed, ik had mijn voorzorgsmaatregelen al genomen. Heerlijk, opfrissen en schone kleren aan. Daar knapt een mens van op. Koffie, wat lekkers en weer wachten.

 Nou ja, om een lang verhaal kort te maken. We stonden om kwart over twee zo’n buiten in Amsterdam met onze koffers, doodmoe en slaperig. Peet en Remco kwamen ons samen ophalen en na koffie en het avondeten thuis (standaard friet met wat lekkers van de Smulmuis) zijn we naar bed gegaan. En je gelooft het of niet, we hebben allebei geslapen van 6 uur gisterenavond tot 12 uur vanmiddag. Liefst 18 uur in onze eigen bedje en het was heerlijk!

Ik wil iedereen weer bedanken voor de leuke reacties op onze blogs tijdens deze reis, hartstikke gezellig! Blijf ons volgen, er staat hier heel wat te wachten.

Onze laatste volle dag in Amerika is traditioneel een boodschappen-, was- en opruimdag. Ik vind het verschrikkelijk om met een hele berg vuile was thuis te komen, dusgooi ik alle vuile was in de Chevy en rijdt de 100 meter richting de laundry. Dan voel ik me wel héél Amerikaans hoor! Ik ben de eerste die bedacht heeft dat het wasdag is en heb alledrie de machines voor mezelf. Lucky me. Ik sorteer mijn was, zet de machines aan en zet mijn overgebleven wasmiddel op de wasmiddelenautomaat. Is vast nog iemand blij mee. Zelf loop ik terug naar de camper, ik vind het zó belachelijk om voor dat stukje de auto te nemen dat ik die maar netjes laat staan.

Ik neem nog een kop koffie, maar zin in ontbijt hebben we eigenlijk geen van tweeén. Komt nog wel een keer vandaag. Ik ruim wat op, doe de vaat, rommel wat aan en ga dan de was in de drogers doen. Een klein uurtje later zit alles opgevouwen en wel in de tas en wat we niet nodig hebben, laat ik daar mooi in zitten. Onzin om dat nog in de kasten te leggen, toch? Albert is ondertussen al gedoucht en snel spring ik er ook onder om opgetut en geföhnt weer uit het hok te komen. We rijden met de Chevy naar Denton, want we hebben inmiddels wel door dat het allemaal een beetje druk en rommelig hier is en willen graag kijken waar we morgen bij het inleveren propaan en benzine kunnen tanken. We hebben een missie richting Sanger, net voorbij Campingworld, dus besluiten dat we het net zo goed even kunnen gaan vragen.

Het is toch al vlot een drie kwartier rijden, mooi dat we dat weten, dan kunnen we daar rekening mee houden. Een aardige cassiere bij Campingworld vertelt ons dat we bij Destiny RV Resort propaan kunnen tanken en waar de benzinestations bij hen in de buurt zijn. Wij bedanken haar en lopen buiten tegen een meneer aan die bij de huurcampers rondloopt. Ik spreek hem aan en vraag hem of we een kijkje mogen nemen in de Damon Sport A-klasse camper die we zien staan. Wie weet krijgen we er in het najaar wel zo een mee. Hij heeft toevallig de sleutels in de zak en nodigt ons uit de camper van binnen te kijken. Ik ben zojuist gestopt met kwijlen Mooi dat ik een mail naar de Zwitsers ga sturen of ze er zo eentje in de aanbiedingen hebben voor ons. Of drie … De camper heeft een hele andere indeling, maar is vooral chique met zijn leren bekleding, twee slide-outs en mooie donkere afwerking. Die zou ik weleens willen uitproberen. Er zit ook nog een stapelbed in, maar ja, die hebben we niet nodig, ons gezelschap heeft zijn eigen nummertjesbed straks.

Vrolijk rijden we verder. We zijn op zoek naar Rustic Ranch Furniture. Op de Facebook-pagina van onze Californische vriendin Darcy zag ik dat zij fan geworden was van dit bedrijf en ik ben haar gevolgd. Van buiten valt het erg tegen, het is een klein zaakje zo te zien. We stappen toch binnen en Albert gaat bijna van zijn houtje van de combinatie van de geuren van leder, hout en geurkaarsen. Gelukkig valt het wat verder naar binnen mee. De dame achter de toonbank is aan het bellen (wie niet in Amerika?) en roept dat we gerust rond kunnen kijken. Dat laten we ons geen twee keer zeggen en we kijken werkelijk onze ogen uit. Alles is ‘western’ hier, van een WC-borstelhouder als laars tot een gigantisch King-bed. Helemaal geweldig. De dame vraagt of we iets specificieks zoeken, maar we leggen haar uit dat we niet veel kunnen meenemen in het vliegtuig. Ik vertel haar dat ik de naam van haar bedrijfje heb van een Californische kennis en laat de naam Darcy vallen. Darcy Vlot??? You’re kidding!!

Eh, no, ik maak geen grapje. Ze is helemaal verrast, want ze blijkt Darcy en Case ontmoet te hebben op de grote rodeo in Las Vegas een tijdje terug, samen met de Silva’s, die wij ook wel kennen. Darcy en Case zijn net in het huis van Dick en Elly getrokken, voor mijn trouwe bloglezers vast geen onbekenden. En ja, dat is een leuk huis om in te richten, dus ik kan me voorstellen dat Darcy fan is geworden van Rustic Ranch Furniture. Er blijkt pas een container vol spullen richting Chowchilla gegaan te zijn! Ik vertel haar dat wij plannen hebben om te verhuizen, maar ze vertelt dat het voor haar erg lastig om spullen naar Europa te laten verschepen. Ze zou niet echt weten bij wie en hoe en zeker niet als het niet om een volle container gaat. Wij vertellen haar op onze beurt over Hans en Bianca, die dat nou juist wel weer goed kunnen. Wie weet hoe dit balletje nog gaat rollen …

Albert is verliefd geworden op mooie wijnglazen met een westernafbeelding erop, dus die zitten nu in heel stevig verpakt in onze koffers. Ik hoop echt dat ze veilig aan gaan komen. Wij rijden terug naar Grapevine, waar we nog even de mall in lopen. Ondertussen is het half twee en we hebben nog niks op als een grote beker koffie vandaag! We zoeken het food court, maar daar zitten vooral zaken die wij niet zo waarderen. We komen terecht bij Chili’s, net naast de food court en voor het eerst in mijn leven eet ik een hamburger als ontbijt. Ik kan je zeggen: als je honger hebt, smaakt alles! Daarna lopen we naar de auto terug en ik krijg zere voeten. Mijn nieuwe laarzen zijn toch wel even wennen en mijn voeten branden. Iemand enig idee wat je daar tegen kan doen?

Ha, en dan? Dan is het weer tijd voor Bass Pro Shop, jullie zullen het niet geloven. Albert wil nog graag de riem die hij in San Antonio niet kon vinden, ik koop er ook een voor in mijn steeds afzakkende broek en dan zie ik hele leuke overhemden in grote maten voor Albert. OK, voor die 22 dollar kan je weer geen armoede lijden, dus ook die gaan mee. We kopen nog een mooi Nascar-petje voor Alberts soulmaatje Jan en dan is het voor deze reis toch wel een keer gedaan met Bass Pro hoop ik. Op naar de camping, waar we eerst de airo even flink door de hut laten blazen. Tjonge, het is warm in de keet zeg. Ik vind het contrast tussen de kale bomen, die duidelijk op winter wijzen en de heerlijke temperaturen van boven de 20 graden nog steeds zó vreemd.

Als alles afgekoeld is, begin ik aan mijn grote hobby: inpakken. Kast voor kast loop ik na en ik pak alles in de door Albert klaargezette koffers. Als de koffers zijn gepakt, ga ik alle kastjes met etenswaren e.d. opruimen en zo nodig wat schoonmaken. Tot slot volgt de badkamer, maar daar moeten dan ook altijd weer dingen blijven staan die je nog nodig hebt, net als in de koelkast. Rond een uur of zes is alles ingepakt en opgeruimd en zijn wij klaar voor een laatste avond Texas. We besluiten die in stijl te vieren. Onderweg zagen we een Braziliaans steakhouse, Boina Braza, wat er erg goed uitzag. Laten zij nou eenzelfde concept hebben als Fogo de Cháo, wat we zo geweldig vonden in San Antonio! Zo kreeg ik niet op 3 maart, de datum van onze huwelijksinzegening en het feest, mijn tweede trouwdagsmaal, maar op 4 maart. Het smaakte er niks minder om! Als dessert had ik nog eens carrot cake (worteltjestaart), dat was lang geleden.

Vandaag stonden we om half zeven naast ons bedje. Zo’n inleverochtend is altijd best intensief. Na de koffie was het snel douchen, de laatste dingen opruimen, de tanks legen, tanks schoonspoelen, een bezem door de camper, douche uitspoelen, toilet schoon en het laatste vuilnis weg. De koffers stonden gisterenavond al in de auto, dat is luxe hoor. Wij rijden precies om kwart over acht de prachtige campground af. Ik rijd voorop met de Chevy en we gaan naar Destiny Dallas RV Resort om propane te tanken. Daarna neem ik nog ergens een verkeerde afslag, maar vooruit, we tanken in het plaatsje af en gaan dan naar Campingworld.

Dezelfde aardige man van gisteren checkt onze camper, doet onze papierhandel en besluit dat we ruim 10 dollar terug krijgen voor het koffiezetapparaat en dat verder alles helemaal prima is. Dacht ik ook, geen schade, netjes schoon, wat wil een mens nog meer? Wij mogen concluderen dat Moturis ons goed bevallen is. De camper had wat minder luxe snufjes dan de Sightseeërs van Road Bear, maar was technisch helemaal prima, was netjes, er was niets kapot en het bed was fantastisch. De service in Miami was een beetje simpel, maar in Dallas daarentegen erg professioneel en goed. Wij zijn tevreden en hopen in september op een herhaling (met die mooie Damon ).

Campingworld Dallas is geen oude Moturisvestiging en levert geen shuttle-service naar het vliegveld. Ze bieden wel netjes aan een taxi voor ons te regelen, maar dat hoeft niet, we nemen de Chevy en rijden naar Denny’s voor een laatste Amerikaanse ontbijt. Het ontbijt is lekker, het was er alleen erg warm en er werd gerookt, wat wij erg vreemd vonden, maar vooruit. We zijn al om half twaalf bij het vliegveld waar Albert mij afzet bij de terminal en hij de auto gaat wegbrengen. Ik internet wat, want we kunnen pas om half een inchecken. Inmiddels hebben we dat ook allemaal gehad en zitten we in de business class lounge. Ik ga eens een kop koffie pakken, we moeten nog twee uur wachten op vertrek met de BA0192 naar Londen!

Waar waren we gebleven? O ja, ik zat achter Bianca’s bureautje met haar netwerkkabel in mijn laptop om de vorige blog online te zetten. Ik ga verder ….

Ik kom buiten en zie een man op een tractor met een paar spiezen voor in de hef. Het blijkt Wes te zijn, die een paar pakken hooi op komt pakken en bij de paarden zet. Grappig, wij hebben thuis onze eigen ‘Wes’, die we Stereo noemen. Hij zet bij ons de grote balen ook rijklaar op pallets, zodat we ze zelf binnen kunnen rijden. De paarden bij Hans en Bianca hoeven nooit binnen, het klimaat in Texas is dusdanig dat ze het af kunnen met een paar afdaken (shelters) om te schuilen tegen de zon en de regen en om hun hooi droog te houden. Heerlijk he? Naast de paarden Princess, Cherokee en Boy hebben ze natuurlijk ook nog de ezels Thelma en Louise.

Alle dieren komen bij Wes vandaan. Hij heeft een ranch, Fawn Acres Ranch, een stukje verder en Bianca nodigt ons uit om mee bij hem te gaan kijken. Dat laten we ons als paardenliefhebbers geen twee keer vertellen natuurlijk! We stappen bij haar in de auto en zijn al snel bij Wes, die zit te bellen over een dier wat volgens hem een ‘pain’ is en nodig weg moet. Wes fokt en handelt in paarden en ezels. Af en toe gaat het mis en komt er een ‘mule’ uit, een kruising tussen een paardenmerrie en een ezelhengst. Het beestje wat een pain blijkt te zijn is een kruising tussen een shetlanders en een ezel. ‘t Is eerlijk gezegd ook maar een lelijk ding.

Wes neemt ons mee op zijn gator, zo’n handig karretje op dikke rubberen banden waarmee hij door het terrein crost. Wij zijn erg verbaasd dat de grond hier echt vettige klei is, terwijl het bij Hans en Bianca zo zanderig is. Mijn laarzen en Alberts sportschoenen hebben echt een grote schoonmaak nodig na deze middag! Maar het is absoluut de moeite waard. In een heuvelachtig landschap, onder grote bomen, lopen overal kleine koppeltjes paarden. Het zijn voornamelijk Quarterhorses en wat shetlanders, hoewel er ook nogal wat kruisingen van Quarter met welsh zijn.

Het valt ons op dat de rijpaarden van Wes en zijn vrouw eigenlijk heel klein zijn voor onze begrippen. Ik schat ze niet hoger dan een goede 1,40 meter, misschien een enkeling 1,50 meter, terwijl een beetje rijpaard bij ons tegenwoordig onder de 1,65 al klein gevonden wordt. Zijn wij nou allemaal zo groot of is het vooral een trend, die grote kastelen van knollen bij ons? Wij zijn natuurlijk zelf ook gewend aan paarden van rond de 1,70 meter.

Wes heeft bij elk paard een verhaal en de liefde voor paarden straalt van hem af. Allemaal krijgen ze een uitgebreide knuffel. Het is superleuk om te horen hoeveel deze man van de paarden houdt, maar handel blijft handel, als ze goed verkocht kunnen worden dan gaan ze. Zo is Bianca ook aan Princess gekomen, die toen al drachtig was van Cherokee. Bianca is voor Wes een hele dierbare vriendin, dat is ons wel duidelijk. Hij vertelt hoe ze vorig jaar Dutchess heeft verzorgd nadat iedereen haar eigenlijk al had opgegeven. Het arme dier had een vreselijke wond door prikkeldraad en Bianca heeft haar weer op de been geholpen. Geweldig, het is zo’n leuk paard.

Natuurlijk komen ook de ezels aan bod. Regelmatig komen we in een ander stuk weiland, Bianca is de hekkensluiter steeds en wij krijgen verhaal op verhaal te horen. Bij de ezels loopt een ezelveulen, zo lief! Je zou het beestje zo meenemen. De ezels zijn dol op aandacht. Albert zit op een pak hooi en wordt bijna bedolven onder de ezelliefde. Oma-ezel, Grandma, heeft besloten dat ze mij wel lief vindt en begraaft zich onder mijn oksel. Wat een geinige beestjes zijn dit allemaal. Zowel de ezels als de paarden zijn allemaal zo ontzettend lief en aanhankelijk!

We genieten deze middag met volle teugen en zullen deze dag niet snel vergeten. Natuurlijk laat Wes ons nog zijn mooie western-zadels en tuigen zien. Zijn palominomerrie loopt in de tuin en stapt liefst ook de zadelschuur in. Buiten staat een rookoven, waarop een groot stuk rundvlees ligt, een brisket, zoals ze dat hier noemen. Het paard kijkt er niet eens naar om. Ik denk dat Whisper zijn snuit allang verbrand zou hebben. Tot slot van de tour krijgt Albert van Wes een mooie pet van de Fawn Acres en beloven wij hem klompjes van onze stal achter te laten bij Hans en Bianca.

Wij gaan terug naar Hans, die ondertussen rustig heeft kunnen werken, want Johan en Marcel zijn vertrokken voor een tourtje Austin en San Antonio. Het is niet warm in de wind, maar beschut en in de zon is het heerlijk toeven. We zitten met Hans een tijdje buiten te kletsen, terwijl Bianca boodschappen doet en ik een fotorondje over de Holland Ranch maak. Het is heel interessant om van hen te horen hoe hun emigratie verlopen is, de camping eigenlijk bijzaak is geworden en het exportbedrijf bloeit. Albert vraagt Hans honderduit.

Als het te fris wordt, verhuizen we naar binnen. Bianca heeft ons uitgenodigd voor het eten en we genieten van een uitgebreide maaltijd met biefstuk (everything is big in Texas!), bonen, aardappelen, sweet patatoes, champignons en een heerlijke salade. Bianca, het was hartstikke lekker, we hebben ervan genoten! Na een tijdje drinken we nog koffie, maar dan vinden we het allemaal mooi geweest voor vandaag. Albert en ik hebben geen puf meer om veel te doen en duiken lekker vroeg het bed in.

We worden pas rond een uur of 7 weer wakker van het geluid van een draaiende auto. Brrr, het is koud in de camper, dus ik ga er uit om de kachel aan te doen en duik dan weer terug. Ook de heater voor de douche is aan, zodat ik na een half uurtje eruit kan om te douchen. Albert zet koffie en zo zien we allebei dat het zelfs gevroren heeft. Alles heeft een klein laagje rijp. Ik bewerk de foto’s van gisteren en selecteer wat ik online wil zetten.

Rond negen uur lopen we naar Hans en Bianca, nadat we eerst de paarden ons oude brood hebben willen voeren. Nah, Cherokee zag het wel zitten, maar de andere twee vonden het maar vreemd. Hond Jason daarentegen is mijn grote vriend, die lust wel een hapje. Freek en Teun, de kleine hondjes hebben het er ook niet zo op. Bianca nodigt ons nog uit voor de koffie, maar we weten dat zij veel werk in te halen hebben en dat wij vandaag nog heel veel willen. We houden het dus bij een hartelijk afscheid, want we hebben er heel erg van genoten om hen nu eindelijk eens te ontmoeten. Het voelt alsof je elkaar al lang kent, als je al een paar jaar elkaars blogs volgt en veel interesses deelt.

Hans en Bianca lopen mee naar de camper en zwaaien ons uit. Ha, foto’s maken voor op hun blog natuurlijk en elkaar stangen dat het echt tijd wordt dat we vertrekken. Visite en vis blijven drie dagen fris én zo is ‘t maar net! Jongens, onwijs bedankt, we vonden het waanzinnig bij jullie!

Wij rijden richting Dallas en doorkruisen de stad met de camper via allerlei interstates. We komen net voor 12 uur aan op Vineyards Campground in Grapevine. Ik had al een tijd geleden site nummer 19 gereserveerd en dat blijkt een goede keus. We kijken uit op het meer, hebben een mooie ruime stek onder de bomen met een leuke picknickplek onder een afdakje, compleet met barbeque. Het is hier heerlijk weer, echt zonnig, aangenaam lekker buitenweer. Helaas is de modder achter de camper genoeg om mijn laarzen weer eruit te laten zien á la Wes. Nah ja. nog maar eens met de sopdoek erover.

We gaan even online, zetten foto’s op de site, praten met Peet en Esmee via MSN en met Jan en Anita op Skype. Daarna eten we een boterham en als we klaar zijn, bel ik een taxi. Die is er vrij snel en de man brengt ons naar het vliegveld waar we bij Dollar een standaard SUV gereserveerd hebben via de bekende Duitse website. Dat is vaak toch de voordeligste. We moeten een tijdje wachten, maar dan krijgen we een hele leuke dame die ons helpt. Ze vertelt dat ze een GMC Acadia heeft, maar dat ze ons voor weinig extra ook een Chevrolet Tahoe of een Suburban kan aanbieden. Mijn ogen glinsteren al weer, ik ben gek op die grote bakken. Ze vertelt dat de Suburban heel mooi is, met lederen bekleden en allerlei electrische verstelbare toestanden enzo. Wij zijn overstag, misschien hadden we hem toch wel gekregen, maar ach … we betalen wat extra en krijgen een prachtige donkerrode auto mee.

We zetten koers naar Fort Worth, waar ik via de TomTom intyp dat we naar de Stockyards willen. Vreemd genoeg komen we bij een soort modern stadion voor hippische sporten en vee en weet ik wat. Dit is niet goed … we graven nog eens in TomTom en komen dan uiteindelijk nog net op tijd bij het Historische Forth Worth Stockyard Museum aan. We zien nog net een klein koppeltje Longhorns met een paar cowboys door de straat gaan. Verder lijkt het er eerlijk gezegd wel een pretpark, zó toeristisch. We hebben er gewoon geen zin in, dus vertrekken weer.

Op de terugweg zie ik een Cavender’s Boot Store. Ha, westernlaarzen en kleding, dat stond nog op het programma. We dalen af uit de Suburban en lopen naar binnen. En weten jullie? We zijn cowboys geworden vandaag! Albert en ik hebben eindelijk, na zeven Amerikareizen, allebei een paar originele cowboylaarzen. Albert van die grote stoeren platte stampers met stalen neuzen en ik heb puntige laarzen met schuine hak, van echte struisvogelleder van het merk Lucchese. Ik koop ook nog een hele mooie Texaanse portemonnee en van die haken om je laarzen makkelijker aan te trekken. Yeeehaaawww!!

We rijden langs de camper om ons even op te frissen en trekken allebei daar de nieuwe laarzen aan. Gaaf! Daarna stappen we weer in de auto en rijden richting de Grapevine Mills, het grote winkelcentrum een stukje verder, om een restaurant te zoeken. We komen terecht bij Texas Law & War, waar we een heerlijke cowboyschotel verorberen en samen nog een apple pie delen als nagerecht. De koffie was slap, maar vooruit, ook dit is soms Amerika.

Everything is bigger in Texas, zelfs de auto, maar dit is ook een geweldige staat!

Wat een nacht, daar in San Antonio! Heeft heeft geregend, ongelooflijk. Eerst de hele nacht een constant getik op de camper en dan ineens alsof ze er bakken met water overheen gooien. Na de laatste regendruppels wordt het rustig en dan begint de trein weer op de kruising een stuk verder: toeoeoeoeoetttttt!! Dat slapen is hier ook wat soms hoor. Als we rond half zeven opstaan, staat er hele grote plassen water op de hele camping. Het is niet echt koud en het is wat mistig van al het water. Wij drinken onze koffie, nemen wat yoghurt, kleden ons vlot aan en stappen dan in de Nissan. We rijden vrij vlot naar het Marriot hotel, waar ik naar binnen ga en Albert met de auto voor de deur blijft staan. Bij Hertz is het nog net geen acht uur en samen met nog een klant wacht ik tot er iemand komt. Al vrij snel komt er een oudere meneer aan, die vertelt dat we de sleutels achter kunnen later. Ik vertel hem dat ons beloofd is dat dat we terug gebracht zouden worden naar de camping. Hij vertelt me dat hij ons dan gaat brengen, maar dat we wel even moeten wachten tot de mensen van Hertz er zijn.

 Dat duurt gelukkig niet lang en ondertussen is Albert even binnen komen wandelen. Samen met de oudere heer gaan we weer op weg naar de camping. De man is een gezellige prater en hij is ooit in Nederland en België geweest. Hij is helemaal gelukkig met de twee klompjes die ik hem geef voor hem en zijn vrouw. Van een serveerster van een Cracker Barrel uit Mississippi krijg ik een hele lang mail trouwens als bedankje voor het klompje. Erg leuk! Om tien over half negen rijden we al weer weg van de camping.

 Het verkeer rondom San Antonio is druk, maar het loopt eigenlijk allemaal prima. We verlaten pas na Austin de snelweg en komen dan op het echte Texaanse platteland terecht. Da’s andere koek. Dit is waar wij zo van houden. Kleine dorpjes, verlaten huizen, oude boerderijtjes, hier en daar een mooie ranch, koeien, paarden en opvallend vaak ook ezels. We genieten ouderwets met volle teugen van het landschap, al is het hier allemaal wel erg plat en uitgestrekt. Om een uur of 11 stopt Albert ineens op een rest area. Hij heeft zin in koffie en – al is het nog vroeg – lunch. Goed idee eigenlijk wel, we staan op een mooi rustig plekje, helemaal zonder andere auto’s. Ik slinger de generator aan en na een sanitaire stop, doen we wat van dat lekkere French Bread uit de vriezer in de magnetron en zet ik een potje koffie. Samen dekken we de tafel en smullen we van het brood met kaas, ham en jam. Met een grote beker melk hebben we een prima lunch en het breekt de lange rit even. Een stuk voor Buffalo, waar Hans en Bianca wonen, tanken we de camper nog een keer vol. Ik maak een praatje met de mevrouw achter de kassa, maar moet mijn best doen om haar Texaanse binnensmondse taaltje te kunnen volgen. Buiten loopt een straathond te bedelen om voedsel, maar haar verhaal is duidelijk: als je dat kreng voert, kom je d’r nooit meer van af. Ik geef haar gelijk, want zij ziet er zeker niet mager uit en aan haar lijf te zien heeft ze ergens een nestje pups liggen. Het winkeltje bij het tankstation is enigszins – ahum – smoezelig.

We vervolgen onze weg en worden dan aangenaam verrast door het veranderende landschap. Tjonge, wat is het hier heuvelachtig ineens. En er zijn veel bomen, stukken bos en het is ook nog vrij groen. We zijn vlakbij de Holland Ranch en begrijpen best waarom Hans en Bianca gekozen hebben voor dit stukje Texas. En dan, na het dorpje Centerville , slaan we nog een keer rechtsaf en over een heuvel zien we een mooi klassiek pickup truckje staan en verderop de van de foto’s zo bekende blauwe en roze oldtimers met de rode pomp. We zijn er: hier is de beroemde Holland Ranch. We rijden het terrein op en Bianca komt al snel naar buiten. De begroeting is uiterst hartelijk, grappig, je kent elkaar niet, maar doordat we al zeker een jaar of drie elkaars blog volgen, weet je eigenlijk heel veel van elkaar. We hebben dit soort ontmoetingen vaker meegemaakt en het voelt vaak heel vertrouwd. Bianca wijst ons een plekje voor onze camper en dan gaan we met haar een kijkje nemen bij de ezels Thelma en Louise en de paarden Princess, Cherokee en Boy. Zoals altijd voelen de paarden aan dat Albert iets met ze heeft, vooral Cherokee is helemaal ‘in love’. Al snel zitten we bij Hans en Bianca in huis, waar ook Johan en Marcel zijn. Deze heren zijn hier voor zaken, maar het wordt uiteindelijk een erg gezellige middag, want de klik is er duidelijk in de hele ploeg. Ondertussen komt de regen weer met bakken uit de hemel en is het koud!

Om een uur of zes stappen we in twee auto’s en rijden we naar Centerville, waar het Mexicaanse restaurant een van de enige goede eetgelegenheden op redelijke afstand hier is. Nou, veel meer heb je blijkbaar niet nodig. We bestellen met Johan en Marcel een vierpersoons Acapulco Dinner, terwijl Hans en Bianco hun eigen keus maken. We krijgen allemaal bonensoep vooraf en die is best lekker, hoewel ik normaal niet zo van de bonen ben. Ik drink een heerlijke frozen margarita erbij. En dan krijgen we een grote gietijzeren hete schaal (net als zo’n tipan-ding bij de Chinees bij ons) met uien, vlees, stukjes groente, bief, kip en grote garnalen. Tjonge, dat is lekker!! Zelfs de grote garnalen gaan er bij mij goed in en zelfs Albert proeft er een. Ieder krijgt zijn eigen schaaltje met kaas, sour cream, guacomole, tomaatjes en rijst. En natuurlijk zijn er tortilla’s. Mexicaans eten is toch altijd super hoor, ik vind het heerlijk hier. Johan en Marcel hebben hun hotel bij de Mexicaan boven en wij rijden met Hans en Bianca terug naar de Holland Ranch. Het is nog niet eens zo laat, maar nadat we snel ons internet checken, slaan we de aangeboden koffie af. Ik ben super slaperig en we weten dat Hans en Bianca nog wat moeten werken, daar hebben we ze de hele middag al vanaf gehouden.

De camping is hier een paar jaar geleden de hoofdtak geweest, toen ze net uit Nederland zijn gekomen. Inmiddels hebben ze een bloeiend bedrijf in export van alles wat je maar bedenken kan naar Nederland. Regelmatig gaan er pakketten post, maar ook hele containers met spullen naar Nederland. Veel auto’s, maar ook bijvoorbeeld nu een hele zending met kinderbedjes met een ‘Dora-thema’. Als iemand iets nodig heeft uit de States, zakelijk of particulier, dan kan dat via dit bedrijf vervoerd worden. De camping is inmiddels bijzaak, maar voor ons nu wel heel handig, want we staan netjes aan de full hookups. Ik ga dit blog zo even op een stickje zetten en bij Bianca op de computer uploaden, want het WIFI hier is uitgeschakeld. Er zitten nog twee vaste bewoners op de camping en een van hen ging niet zo zorgvuldig met het Internet om, dusse … geen WIFI meer

Vanmorgen hebben we lekker uitgeslapen, want het is hier heerlijk stil en donker, je hoort of ziet echt niks. Vanmorgen eerst een paar uurtjes samen koffie geleut, zoals we thuis ook zo uitgebreid kunnen als er niks hoeft. Wat lekker, zo’n luie dag. Hans en Bianca hebben Johan en Marcel op zakelijk bezoek, dus de ochtend is lekker hangochtend. De zon schijnt buiten uitbundig, maar echt warm is het nog niet. nIk maak de camper een beetje schoon, gooi de bezem erdoor en dweil de vloer een keer. Gisteren vonden de honden Teun en Jason onze hut namelijk erg interessant. Ik heb van Ingeborg het verzoek om foto’s van de binnenkant gekregen en ik weet dat o.a. Menno, maar ook onze mede-Kentuckygangers daar ook wel benieuwd naar zijn.

Straks gaan we met Bianca naar Wes, die hier een paardenranch heeft. See y’all later!

Het is hier echt zondag hoor. We hebben niet te veel gedaan. Alleen wat getoerd, beetje geshopt, koffie geleut en o ja, ontbeten bij zo’n echte classis diner van Denny’s. Daar was het drúk, volgens mij ontbijt half Amerika op zondag buiten de deur. We horen met schrik op van het dodental in Spanje en Frankrijk vanwege de storm daar. Ook in Nederland blijkt best veel schade te zijn, wat een toestand weer. Gelukkig blijken ma en Frans vandaag genoten te hebben van ons cadeautje voor haar verjaardag, de musical Ja Zuster, Nee Zuster, compleet met valet parking en koffie.

We waren vandaag echt een beetje moe. Ik ben een hele tijd bezig geweest om mijn was te doen, want dat doet men hier graag op zondagmorgen blijkt wel. De Frans-Canadese dames moesten af en toe netjes terug in de hoek gezet worden. Ze spreken waardeloos Engels en doen ook nog net of ze het niet verstaan. Mij niet gepakt he, mijn Frans is niet goed, maar we goed genoeg om hen duidelijk te maken wie de machines eerst had! Canada mag gewonnen hebben bij het ijshockey. Nederland won in de laundry vanmorgen! Alleen de drogers, tjonge, mijn fijnere was krijg ik maar niet droog genoeg zonder krimpen, dus voor we weg, gingen hing de camper vol met kleding op hangertjes

We zijn wel naar het mooie plaatsje Gruene geweest, maar het was er zó druk, net Volendam op zondagmiddag. Daar hadden we dus net weer geen zin in. We zijn dus lekker doorgetoerd naar, jawel, Bass Pro Shops. Verslavend is dat. Albert was zó blij met zijn nieuwe broeken, dat hij er nog een mocht gaan halen. Helaas hadden ze de fijne stretch riemen niet meer in zijn maat. Jammer! We hebben er even wat gedronken en ik heb een lekker breadpuddingding op. Daarna zijn we bij Best Buy even twee exemplaren Streets & Trips 2010 gaan scoren. Een voor mij en een voor Ko en Marja. En Claudia, je maatsetje is ook al in huis.

Rond een uur of vijf waren we terug op de camping. Eten hebben we de laatste dagen al genoeg gedaan, dus hebben we alleen samen een fles rode wijn soldaat gemaakt en wat gesnackt. Morgen moet de auto eerst terug naar Hertz, downtown, daarna gaan we weer een uur of vier kachelen, dwars door Texas. We gaan naar de Holland Ranch van Hans en Bianca. Geen luxe camping deze keer, maar wel gezellig denken we hoor. Hans is al jaren lid van hetzelfde forum als wij en Bianca volgt mijn blog trouw. Komt vast helemaal goed daar in Buffalo. Hoe het precies met Internet gesteld staat bij hen, zien we vanzelf. Lukt het niet op onze laptops, dan laten we via hen wel weten of we aangekomen zijn. En verschijnt er niks? Dan is geen nieuws nog altijd goed nieuws!

Enne: de foto’s van vandaag zijn een mengelmoesje hoor. Kwijlen bij de luxe camper twee plekken verder (gokje: 600.000 dollar of zo?) waarvan de eigenaar net weg is gereden met de pickup Hummer, verlekkerd kijken naar het leuke Jeepje van de buurvrouw (zo een wil ik in Spanje wel) en een camper met dichte gordijnen ingericht als drooghok En de (weinige) foto’s van gisteren zijn inmiddels ook aan de blog toegevoegd!